ตามหัวเรื่องจ้ะ  หลาย ๆ คนคงได้แอนโธเล่มนี้ไปอยู่ในมือแล้ว
แต่ว่ายู้ยังไม่ได้รับเลย T[]T  เค้ารอไปรฯอยู่นะตัววววว

คนที่มีอยู่ในมือแล้วคงจะได้อ่านเรื่อง 'Because Love You' แล้ว



Because Love You   
By YuuYuu    
(from  My Wind and Yoru Rain  )

พายุที่ไม่เคยสนใจสิ่งใดและบางครั้งก็อาจจะกลายเป็นทอร์นาโด
ที่สามารถทำลายทุกสิ่งอย่างได้จนราบคาบ
หากบางครั้งก็เป็นดั่งสายลมเย็นที่พัดให้ชื่นใจ 
แต่จะมีใครรู้มั้ยเล่าว่าพายุไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่เห็น
 
สายฝนที่เย็นฉ่ำ ชื่นใจและสงบนิ่ง
ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวพิรุณดูช่างแตกต่าง มีความหมาย
และสนุกสนานมากกว่าพายุ หากแต่บางครั้งกลับพัดโหมกระหน่ำจนบ้าคลั่ง
 
มื่อพายุที่ขาดความเยือกเย็นจำต้องหยุดชะงักเมื่อเจอกับหยาดฝนข้างกาย
ความเย็นชื่นใจทำให้ความร้อนแรงนั้นคลายตัวลง
ทว่าวายุนั้นกลับพยายามต่อต้านสิ่งที่เกิดขึ้น
ในขณะที่พิรุณเองก็เริ่มหมดความอดทนกับการรอคอย...แล้วเช่นนี้...
 
สายลมยังจะใช่สิ่งที่คู่ควรกับหยาดฝนอีกหรือ?
 
“คือท่านรุ่นที่สิบครับ...” เด็กหนุ่มผมสีเงินพูดเสียงจริงจัง
“บางอย่างถ้าไม่ได้คู่กันอยู่แล้ว  เราจะไปฝืนธรรมชาติก็คงไม่ได้...ใช่มั้ยครับ?”
วองโกเล่เงียบไปเล็กน้อยกับคำถามของวายุ
“การฝืนธรรมชาติมันก็คงจะไม่ได้อย่างที่โกคุเดระคุงว่านั่นหละ 
แต่ว่าเราจะรู้ได้ยังไงหละว่าอะไรคู่ควรกับอะไร  อะไรไม่คู่ควรกับอะไร 
เราใช้อะไรตัดสินว่าคู่ควรหรือไม่กันหรือ?” สึนะเงียบไปอีกสักพัก


“ใช้หัวใจของแต่ละฝ่ายตัดสินเถอะ  แล้วโกคุเดระคุงก็จะพบคำตอบ”



เนื่องจากว่ายู้ยังไม่ได้อ่านเลยสักเรื่อง(ยกเว้นของตัวเอง)  เพราะฉะนั้นขอต๊ะเมนท์ฟิคคนอื่นไว้เน่อ
ยังไงก็ขอคอมเมนท์ด้วยนะคะ  อยากรู้ว่าเป็นยังไงแก้ไขตรงไหนบ้าง 
ตอนแรกว่าจะไม่อัพขอคอมเมนท์แล้ว  แต่ยังไง๊ยังไงมันก็อยากได้อยู่ดีค่ะ

ฝากด้วยนะคะ  

 

 

edit @ 21 Jan 2010 18:32:49 by YuuYuu

edit @ 24 Jan 2010 15:28:47 by YuuYuu

Comment

Comment:

Tweet

ได้แอนโธแล้วน้า อ่านของยู้ซังแล้วน้า

ตอนแรกอ่านไปอยากถีบยามะมาก ดูดู๊ดู ดูมันทำ ดูมันทำกับหนูก๊ก เย็นชาเหลือเกิน และเป็นเรื่องที่ดีเหลือเกินค่ะ อ่านไปแต่ละบรรทัด มันบีบหัวใจเอามากๆ ดาร์กโคตรรรรรรรรรร และก็ชอบโคตรๆเลยค่ะ
'นายมาทำไม'

'ว่าไง'

'ถ้ามีเรื่องจะพูดค่อยมา'

โฮกกกกกกกกกก เย็นไปไหนพ่อคุณ ตอนที่หนูก๊กไม่สบายไอ้มิยะสงสารสุดๆเลยค่ะ งืดดดดดด แต่ว่าพอถึงตอนที่ยามะบอกว่า ถ้าเย็นชาแล้วนายเป็นแบบนี้ ไม่อยากจะทำเลย
ซาบซึ้งค่ะ ขนลุกเลย

ชอบเรื่องนี้ค่ะ ขอบคุณยู้ซังมากๆ ขอบคณสำหรับคอมเม้นท์ด้วยเน้อbig smile

#5 By Miya (117.47.88.196) on 2010-02-04 21:34

เค้าตามมาเม้นท์ฟิค

ฟิคเรื่องนี้ เพิร์ลชอบมากๆถึงมากที่สุดเลยล่ะ(พูดจากใจจริง)

ไม่รู้สินะ สงสัยไอเพิร์ลมันชอบแนวแบบนี้ แบบว่า ยังไงดีล่ะ ความลึกซึ้งในความเรียบง่าย? ไม่รู้สิไม่รู้จะบรรยายออกมาเป็นยังไง (ถ้างง เอาเป็นว่าชอบแต่ไม่รู้จะบรรยายไงดีแฮะ)

พี่ยู้สื่ออกมากได้ดีมากๆนะ แล้วก็สื่อสถานะและความคิดออกมาได้ดีทำให้กินอารมณ์ผู้อ่าน และอินมากขึ้นค่ะ ทำให้ไอเพิร์ลมันเข้าใจความรู้สึกของยามะและก็ก๊กในตอนนั้นได้ดีเลย
อ่านเม้นท์ผ่านๆมารู้สึกจะมีคนเม้นท์ว่ารู้สึกกดดันเยอะ แต่ทำไมไอเพิร์ลไม่เป็นหว่า(สงสัยเป็นพวกไม่มีความรู้สึก) มีแต่ อยากรู้ว่าไรเตอร์จะเขียนให้มันเป็นยังไงต่อไป

เท่าที่ดูๆ เนื้อเรื่องมันออกจะเรียบง่ายด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ทำไมอ่านแล้วมันดึงดูดค่ะ(ปกติเนื้อเรื่องแบบนี้ไอเพิร์ลแอบชอบแต่ถ้าเบื่อก็จะเปิดผ่านๆเลย) แบบละสายตาไม่ได้ ต้องอ่านทุกตัว

ถึงแม้ตัวเองจะเป็นแม่ยกก๊ก และแบบหมั่นไส้ไอตัวเนียนมาโดยตลอด แต่เรื่องนี้เพิร์ลสงสารยามะโกคุเท่าๆกันนะ แถมบางทียังอาจสงสารยามะมากกว่าด้วย เพราะการทำตัวให้เย็นชาทั้งๆที่ใจอยากดูแลแทบตายไม่ใช่แบบนั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย โดยเฉพาะกับก๊กที่เขารักและห่วงใยตลอด สรุปว่าชอบมากๆทั้งก๊กและยามะ แต่เรื่องนี้ต้องยอมรับว่าไอเเพิร์ลให้ใจยามะกับเรื่องพี่ยู้ไปเต็มๆเลยนะ
(ชอบยามะแบบเรื่องนี้มากๆไม่รู้ทำไม ทั้งๆที่อ่านเรื่องไหนก็หมั่นไส้มัน)
หวังว่ามันจะไม่ถูกถีบออกจากบล็อกเพราะพูดไม่รู้เรื่อง+เม้นท์ไม่เข้าหูเน้อ

ป.ล.ขออนุญาติแอดบล็อก

#4 By Per(i)•MoOn ★ on 2010-01-24 10:13

ขอโทษที่มาเม้นช้าค่ะ =w="
ที่จริงยังไม่ได้แอนโธ แต่ได้อ่านตอนตรวจคำผิดไปรอบนึง ตอนที่ได้อ่านความรู้สึกแรกเลยคือ...

ย้ากกกกกกก ยามะดาร์กกกกก ยามะดาร์กกกกกกกก

ฮา แล้วมันแปลกตรงไหนถึงได้ตกใจ
เพราะเรื่องนี้เป็นเป็นเรื่องเดียวเลยที่ยามะดาร์กค่ะ(จากที่ได้อ่าน แต่เราก็ยังอ่านฟิกไม่ครบทุกเรื่องในเล่ม)

แบบว่าโฮกกก...ทั้งกดดัน ทั้งบีบอารมณ์ สงสารก๊กสุดหูรูด ที่สำคัญเกิดอาการหมั่นไส้ยามะค่ะ บังอาจทำคนสวยเจ็บปวด มาทำเย็นชาใส่เค้าทั้งที่จริงก็รัก ก็เข้าใจนะ ว่าถึงจะรักกันแค่ไหนแต่ถ้ามีเรื่องให้ขัดใจ บางครั้งก็อยากเอาแต่ใจ ให้อีกฝ่ายแสดงความรักบ้าง แต่ก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ ชิ เห็นเค้าหลงรักเลยเล่นตัวเหรอ

ยิ่งประเด็นที่ว่ายามะอาจเจอผู้หญิงที่ดีกว่า อ่านแล้วน้ำตาพาลจะไหลเลย... ความสัมพันธ์ของเผ่าพันธุ์วายมันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนอยู่แล้ว ทั้งสังคมกีดกัน ทั้งอคติจากคนรอบข้าง ไม่แปลกที่ก๊กจะเจ็บปวด คิดไปว่าตนไม่เหมาะสมกับยามะ เศร้าแทนก๊กคุงค่ะ... แต่ถ้ายามะมีตัวตนยืนอยู่แถวนั้นตอนเราอ่าน คงโดนเราบีบคอตายไปแล้ว แฮร่~ อ่านแล้วอินจริงๆ นะ เดาไม่ถูกว่าดาร์กเนียนจะพาเรื่องไปจบลงแบบไหน แล้วก็ได้ซือคุงมาช่วยเป็นคนแก้ปมให้

สนุกมากค่ะ เศร้าซึ้งมากด้วย ขอบคุณที่แต่งเรื่องสนุกๆ มาให้อ่านนะคะ big smile

#3 By elRion on 2010-01-24 03:00

ฮี่...รู้ใช่ไหมว่าข้าพเจ้าเป็นใคร...(เดี๋ยวก็โดนน้องยู้โบกหรอกเอ็ง)

แบบว่าตอนนี้พี่กำลังมึน เพราะเพิ่งตื่น เมื่อคืนไม่ได้เช็คเมล์ ขอโทษน้าที่อาจจะช้าไปนิดดด...อ้า...นอนไป12ชม.รู้สึกว่าร่างกายเริ่มจะกลับมามีชีวิตbig smile

ฟิกเรื่องนี้อ่านตอนแรกๆก็ยังรู้สึกปกติดีอยู่ แต่อ่านไปเรื่อยๆเรื่อยๆยิ่งรู้สึกว่ามันกดดันมาก แล้วก็แอบสะเทือนใจ อยากตื้บใครบางคน(ไม่ใช่หนูนะ)

ยามะมันดาร์ก...ดาร์กมากกกกที่มาแกล้งเย็นชาใส่ลูกสาวหม่ามี๊ ขอบอกว่าหมั่นใส้มันมากถึงมากที่สุด แก๊!! บังอาจเมินเร๊อะ

แล้วก็สงสารหนูฮายาโตะมากกกก อ่านไปถึงกับน้ำตาไหลไปด้วยเลยค่ะ มันเจ็บจี้ดๆในใจคนเป็นแม่(?)

ทั้งๆที่หนูก๊กคิดถึงแต่ดาร์กเนียน แล้วทำไมแกถึงไม่เข้าใจลูกสาวชั้นบ้างห๊ะ ยามะ! (เอ่อ...ไม่ต้องใส่ใจถ้ามันจะเม้นต์แบบลำเอียงสุดๆ555)

สรุปแล้วว่ามันสนุกมากๆค่ะ อ่านแล้ววางไม่ลงเลยจริงๆ มีให้ลุ้นให้สะเทือนใจกันอย่างต่อเนื่องมากๆ

เรื่องนี้อ่านจบแล้วน้ำตาไหลพรากแต่ก็ซึ้งใจสุดๆค่ะ

#2 By WAKETSU (115.67.177.29) on 2010-01-23 10:38

อ๊ะ น้องยู้หรือนี่

555 จำไอ้ท่อนที่น้องเขียนข้างบนนั่นได้

เรื่องฟิกในแอนโธของน้อง บอกตามความจริง (ไม่ได้ยกยออะไรนะ)พี่ชอบเรื่องนี้ที่สุดเลยล่ะ เพราะพี่จะชอบสไตล์ตบจูบๆก่อนที่นางเอกจะหนีไปแล้วพระเอกไล่ตามแล้วสุดท้ายก็เจอแล้วก็รักกัน (กร๊ากกกกก น้ำเน่า) แต่เรื่องอื่นๆในเล่มจะออกแนวหม่นๆไปหน่อย ไม่ใช่ไม่ชอบนะ แต่ติดใจฟิกนี้ที่สุด

แอบเคืองช่วงแรกที่ยามะเข้าไปต่อว่าโกคุแบบนั้น แบบอ่านแล้วยังคิดเลยว่ามันสลับบทกันพูดรึเปล่าวะนั่น พอเห็นเป็นยามามจจี้พูดก็...อ้าว..ไอ้นี่ ในงานมีตมันก็หวงก๊กซะ....อย่างเคืองว้อยยยย (ไม่เกี่ยว)

ตอนที่ทำสีหน้าเย็นชา พูดว่า"ไม่ไปส่งนะ"นั่นอ่านแล้วแทบจี๊ด คำพูดแบบนั้นก๊กพูดได้คนเดียวเฟร้ย เอ็งมีหน้าที่ง้อ เข้าใจมั๊ย ห้ามขัดใจ ห้ามออกอาการ เอ็งเนียนได้อย่างเดียวพอ

ยิ่งตอนที่ยามะเดินกับผู้หญิงอีก โห ตอนแรกคิดอยู่เลยว่ามันยังอุตส่าห์พาเข้ามาร้านเดียวกันอีกนะ แบบว่าตอนแรกคิดว่ามันจงใจไง

แล้วพอก๊กป่วย เออ ดี เริ่มสำนึกซักที อย่าเพิ่งไปให้อภัยมันนะก๊ก ไล่มันออกห้องซะ แต่ก็ยังเห็นความเนียนถ่อยของยามะ ที่แอบก๊อปกุญแจห้องโกคุไว้555

ตอนจบนี่ออกมาได้โอเคเลย ที่จริงก็แอบอยากให้โกคุซึนกว่านี้อีกนะ หุหุ

เอาเป็นว่าเรื่องนี้สนุกมากจ้า ถ้ามีคราวหน้าก็แต่งมาให้อ่านอีกนะ

ปล.ฟิกที่น้องส่งมานั่นพี่อ่านแล้ว แต่ไม่รู้จะแนะนำไงดีแฮะเดี๋ยวมันรั่วเสื่อม เอาเป็นว่าลองทำใจให้สบายเดี๋ยวก็แต่งต่อได้ล่ะจ้า พยายามเข้าbig smile

#1 By Kisskit on 2010-01-22 20:53

Categories