[LF] ...แก้แค้น...

posted on 28 Jul 2010 13:44 by rupingfic in LF

Short Fiction ::: แก้แค้น
Authors ::: tajupee & yoo Tagushita


************************


“จุนโนะ…ฉันว่าเราเลิกกันเถอะ” เสียงทุ้มนุ่มของคนรักดังก้องอยู่ในโสตประสาทการรับฟังของจุนโนะสุเกะ


ร่างโปร่งของจุนโนะสุเกะยืนนิ่งไม่ไหวติง ตาเรียวยาวจ้องมอง อะกานิชิ จิน อย่างคาดไม่ถึงว่าคนที่รักจะพูดประโยคนี้ออกมา จุนโนะพยายามที่จะพูดออกมา หากก็ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่นิด


“ทำไม?…ทำไมหละจิน? บอกผมได้มั้ย?” ในที่สุดจุนโนะสุเกะก็สามารถที่จะพูดออกมาจนได้…หากเสียงที่เปล่งออกมานั้นก็กลับสั่นเครืออยู่เต็มที

“………………………” จินเงียบโดยไม่มีท่าทีว่าจะตอบคำถามของจุนโนะ

“ได้มั้ยฮะ? จินผมอยากจะรู้…ไม่ว่าคำตอบจะออกมาเป็นยังไง ผมก็ยอมรับกับการตัดสินใจของจิน”

“………………………” จินนิ่งเงียบอีกครั้ง ไม่มีแม้แต่จะสบสายตาคนรัก

“…จินจะไม่บอกผมหรือฮะ?…………….ก็ได้ฮะ ถึงคำตอบจะออกมายังไง ผมก็ต้องเลิกกับจินอยู่ดี” แค่นยิ้มออกมาอย่างเจ็บปวด…รู้สึกสมเพชตัวเองชะมัดที่จะต้องมาโดนบอกเลิกแบบที่บอกเหตุผลไม่ได้อย่างนี้ ทุเรศตัวเองจังเลย!!

“ฉันพูดได้ประโยคเดียวเท่านั้นจุนโนะ…ฉันขอโทษ” ก้มหน้าก้มตามองพื้น ก่อนจะค่อย ๆ ค้อมหัวให้เพื่อเป็นการขอโทษ


มัตสึดะ จุนโนะสุเกะหันหน้าหนีไปอีกทาง เงยหน้าขึ้นมองฟ้าเพื่อเป็นการไม่ให้น้ำตาที่มันกำลังจะไหลนั้นได้ไหลลงมาอย่างที่มันควรจะเป็น ปากบางเม้มสนิทเพื่อเป็นการอดทนอดกลั้นความรู้สึกที่มันเจ็บปวด ไหล่บางห่อตัวเข้าหากันเล็กน้อยและถ้าสังเกตดี ๆ อาจจะเห็นแรงสั่นสะท้านเพียงเล็กน้อยที่มาจากการสะอึกสะอื้นเพียงเบา ๆ เท่านั้น


“ถึงผมจะรั้งจินไว้ มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรใช่มั้ยฮะ?” จุนโนะเงียบไปนานพอดู จึงได้พูดประโยคต่อไปออกมา…หากเสียงที่พูดนั้นก็ยังคงสั่นอยู่เช่นเดิม น้ำตาใส ๆ ได้ไหลลงมาจนได้ หลังจากที่เจ้าตัวนั้นพยายามที่จะเก็บเอาไว้นานพอควร

“…ใช่…” ตอบเหมือนเพียงเสียงลมที่พัดผ่านเบา ๆ…ไม่ใช่ว่าเค้าจะไม่รู้สึกอะไรเลยเวลาที่เห็นจุนโนะเจ็บปวดอย่างนี้ หากที่เค้าทำไปนั้นมันก็เหมือนกับการตัดไปให้ขาดเลย ไม่ใช่มาให้จุนโนะเจ็บปวดภายหลัง ที่เค้าทำอย่างนี้ก็ทำเพื่อจุนโนะเช่นกัน…เค้าไม่อยากจะหลอกตัวเองและหลอกคนตรงหน้าที่แสนดีคนนี้อีกแล้ว เค้าไม่อยากจะหลอกจุนโนะอีกแล้วว่าตัวเค้านั้นยังคงรักจุนโนะเหมือนเดิม


เพราะว่าตอนนี้นั้น…
มันไม่ใช่อย่างเดิมแล้ว
ความรู้สึกตอนนี้
ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว


“ถ้าอย่างนั้น…ผมก็คงจะต้องเลิกกับจินใช่มั้ยฮะ?” พยายามที่จะฝืนเวลาที่จะอยู่ด้วยกันเอาไว้ แม้ว่ามันจะดูน่าสมเพชก็ตาม…ขอได้มั้ย? ขอที่จะฝืนเวลาที่จะอยู่ด้วยกันให้นานไปกว่านี้ ถึงแม้ว่าจะทำให้เค้าต้องเสียใจมากแค่ไหนก็ตาม…

“จุนโนะสุเกะ…นายอย่าพยายามฝืนเวลาที่เราจะอยู่ด้วยกันเลย เพราะไม่ว่านายจะฝืนให้มันนานแค่ไหน ฉันก็จะต้องเลิกกับนายอยู่ดี” จินพูดอย่างไม่ใยดี ไม่แคร์ความรู้สึกของจุนโนะสุเกะสักนิด

“………ฮะ ผมรู้ว่าไม่ว่าผมจะรั้งให้จินอยู่นานสักเท่าไร จินก็จะต้องจากผมไป แต่จินฮะ…ผมขอได้มั้ยฮะ? ขอรั้งจินไว้ จนกว่าจะถึงเวลาที่จินต้องจากผมไป…”


จินถอนหายใจเบา ๆ…


“อย่าพยายามเลย…”

“……มันคงจะถึงเวลาที่ผมจะต้องปล่อยให้จินไปแล้วสินะฮะ…ก็ได้ฮะ ผมจะต้องปล่อยจินไปแล้ว ต่อ…ต่อจากนี้ไป…ฮึก……ต่อจากนี้ไป ผมก็คงจะต้องอยู่คนเดียวเหมือนเมื่อก่อน…ฮึก…ฮึก…ผมก็จะไม่มี……ไม่มีจินมาอยู่ข้าง ๆ ผมอีก…” ปาดน้ำตาอย่างลวก ๆ โดยไม่สนใจว่าขอบตาจะแดงหรือไม่…

“…นายเองก็ดูแลตัวเองดี ๆ นะจุนโนะ” พยายามที่จะไม่สนใจจุนโนะ


จินเดินหันหลังไป โดยไม่ได้หันหน้ากลับมามองจุนโนะสุเกะที่ทรุดลงกับพื้นหลังจากที่จินได้เดิน จากไปเลย…เด็กหนุ่มร้องไห้อย่างไม่อายสายตาคนที่เดินผ่านไปมา เสียงสะอึกสะอื้นนั้นยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ความรู้สึกที่อัดกลั้นมันไว้เมื่อครู่ก็ค่อย ๆ ถูกปล่อยออกมาเรื่อย ๆ ผ่านทางสายน้ำตาที่ไหลลงกระทบกับพื้น

 

************************

 

อัลบั้มรูปภาพที่ภายในมีรูปเด็กผู้ชายสองคนยืนโอบไหล่กัน และยิ้มอย่างมีความสุขนั้นยังคงถูกเปิดค้างไว้ โดยที่เจ้าของรูปนั้นได้แต่นั่งเหม่อลอยออกไปภายนอกที่สดใส แสงอาทิตย์สาดส่องแสงสีทองไปทั่วทุกมุม เมฆสีขาวก็ยังคงลอยเอื่อย ๆ ตามบทบาทหน้าที่ของมัน หากเด็กหนุ่มก็ได้แต่นั่งเหม่อโดยที่มีน้ำตาไหลลงมาตลอด


ความสุขอย่างเช่นเมื่อก่อน…คงจะไม่มีอีกแล้ว
ไม่มีความสุขแบบนั้นอีกแล้ว


…ก๊อก ก๊อก…
“จุนโนะ…พี่เข้าไปนะ”


ชายหนุ่มผู้เป็นญาติผู้พี่ที่สนิทกันนั้นเดินเข้ามาภายในห้องนอนสีฟ้า หากเมื่อเห็นสภาพญาติผู้น้องของตนนั้นก็ได้ถอนหายใจออกมาอีกครั้งในหลายสิบครั้ง เมื่อเค้าเห็นกี่ครั้งก็เจอในสภาพแบบนี้ทุกครั้ง หลังจากที่จุนโนะได้เลิกกับคนรัก


“จุนโนะสุเกะ…” เดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ จุนโนะที่ได้แต่นั่งเหม่อมองออกไปข้างนอก… “จุนโนะ…”

“อ๊ะ! ครับ” หันมาหาญาติผู้พี่

“เลิกเป็นอย่างนี้ได้มั้ย? เลิกร้องไห้สักที” นากามารุ ยูอิจิได้แต่ลูบผมของจุนโนะเบา ๆ ก่อนจะใช้นิ้วโป้งทั้งสองข้างปาดน้ำตาออกให้อย่างอ่อนโยน

“…………………” จุนโนะได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ เป็นการปฏิเสธคำขอ

“ทำไมหละจุนโนะ? ทำไมนายไม่อยู่ในปัจจุบัน? ทำไมนายถึงต้องจมปลักอยู่แต่ในอดีต? ทั้งที่ตัวนายเองก็รู้ว่าอดีตที่ผ่านมานั้นมีแต่เจ็บปวด”

“ผมอยู่ไม่ได้ถ้าหากว่าขาดจินไป…พี่ยู ผมอยู่ไม่ได้” ก้มหน้าแนบกับมือเพื่อร้องไห้อีกครั้ง

“นายอยู่ได้…เมื่อก่อนตอนก่อนที่นายจะเจอกับจิน นายก็ยังอยู่ได้ แล้วทำไมตอนนี้นายถึงอยู่ไม่ได้…เพียงแค่ขาดจินไปแค่นั้น นายถึงกับอยู่ไม่ได้เชียวเหรอ? จุนโนะสุเกะ…ถือว่าพี่ขอร้อง พี่อยากจะเห็นน้องชายของพี่คนเดิม คนที่เคยยิ้มสดใสให้พี่ คนที่ร่าเริงตลอดเวลา…พี่อยากจะได้ อยากจะเห็นน้องชายของพี่คนนั้น…ได้มั้ย? จุนโนะ” แตะไหล่จุนโนะ ก่อนที่จะรอคำตอบจากน้องชาย


จุนโนะสุเกะเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของยูอิจิ…เค้าก็อยากจะทำให้ยูอิจิ เค้าก็อยากจะกลับไปเป็นจุนโนะสุเกะคนเมื่อก่อน เค้าก็อยากจะกลับไปอยู่คนเดียวเหมือนตอนก่อนที่จะเจอจิน หากสิ่งที่เค้าอยากทำนั้นมันกลับทำไม่ได้เลย…เค้าไม่สามารถที่จะกลับไปเหมือนก่อนได้อีกแล้ว…


“พี่ยู…ผมทำไม่ได้……ผม…ผมกลับไปเป็นจุนโนะสุเกะคนเมื่อก่อนไม่ได้อีกแล้ว…ขอโทษนะฮะพี่”

“ถ้ากลับเป็นคนเก่าไม่ได้ เราก็ควรที่จะเป็นคนใหม่ซะ…ทิ้งคนเก่าไว้แค่นี้ แล้วก็เริ่มต้นใหม่ เป็นจุนโนะสุเกะคนใหม่ เริ่มต้นกับสิ่งใหม่ ๆ…ถ้าเป็นแบบนี้ จุนโนะจะทำให้พี่ได้มั้ย?”

“…………………..” จุนโนะสุเกะเงียบ คราบน้ำตาบนใบหน้านั้นยังคงหลงเหลือร่องรอยเอาไว้อยู่

“ไม่ทำเพื่อพี่ ก็ถือว่าทำเพื่อตัวเอง…จุนโนะเอาแต่ร้องไห้มันก็ไม่ดีต่อตัวเอง ถ้าเราเศร้าก็จะทำให้ร่างกายและจิตใจของเราทรุดโทรมลง หน้าตาเราก็จะหมองเศร้า ดูไม่ได้…จุนโนะรู้มั้ยว่าตอนนี้จุนโนะมีสภาพแย่ขนาดไหน…?”

“………………..” จุนโนะสุเกะส่ายหน้า…เค้าไม่รู้หรอก ในเมื่อวัน ๆ เค้าได้แต่นอนร้องไห้เท่านั้น เค้าไม่อยากที่จะทำอะไร หรือว่าจะพูดคุยกับใคร ๆ ทั้งสิ้น

“อย่าให้คนเพียงคนเดียวมาทำให้ชีวิตเราต้องเป็นอย่างนี้สิ…เมื่อก่อนเราเคยอยู่ยังไงก็อยู่แบบเดิม ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่นา”

“เมื่อก่อน…ผมอยู่กับจิน แต่ว่าตอนนี้ผมไม่มีจินอยู่ข้างกายอีกแล้ว พี่ยูฮะ…ผมจะอยู่ได้เหรอ? ผมจะสามารถที่จะดำรงชีวิตโดยขาดจินไปได้เหรอฮะ? พี่ยู…” พูดถึงชื่อจินทีไร น้ำตาก็พาลที่จะไหลลงมาเสียทุกที


…อ่อนแอชะมัดเลย!…
…นายหนะ มันอ่อนแอชะมัด จุนโนะสุเกะ!!…


“ถ้าพี่เป็นจุนโนะ พี่จะทำให้ตัวเองดูดีขึ้น พี่จะไปอยู่ในสิ่งใหม่ ๆ ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อื่น เพื่อที่เราจะได้ลืมความเจ็บปวด…และเมื่อใดที่เราดูดีขึ้น เราเข้มแข็งขึ้นแล้ว เราก็จะกลับมาหาอดีตคนรักได้